Tussenstop: Paracas

Arequipa was de plek waar ik was na het lopen van de Canyon de Colca. Had even een dag niks nodig om een beetje te kunnen uitrusten, beetje rond te lopen en vooral niet te veel doen. Ticket gekocht voor de teruugreis naar boven. Gelijk Lima? Nee, lijkt me iets te vroeg... Nasca... had gekunt, maar heb je alleen iets aan die lijnen waarmee je met een helicopter gaat. Het was Nasca of Pisco. Een plek waar eilanden zijn, die bekent is om zijn dieren en een plek waar een natuurreservaat is. Misschien was dit wel leuker en voor wat langere tijd.

Hmm, ticket gaat naar Paracas, niet naar de stad die dichtbij is Pisco. In mijn roughguide is in Paracas niet eens een dorp. Maar toch gaat de grootste busmaatschappij deze kant op en stopt het niet in Pisco.
Ik de ticket gekocht en die avond de bus gepakt om 10 uur in de bus te zitten. Prima, scheelt een hotel, een avondmaaltijd en ontbijt! Mocht ook nog voor in de bus zitten op de bovenverdieping met Panoramaview! Met een nachtrit.... pff

De volgende ochtend komen we aan in Paracas. Weer is slecht, regen, veel wolken... wat minder. IK vroeg wat ik kon doen vanuit hier: Ze zeiden dat er over een half uur een tour begint naar de eilanden... He, dat wilde ik doen! Me aangemeld, betaald en kwam er al weer achter dat ik weer moest oppassen met me geld, want hier zou geen pinautomaat zijn... raar mja. Ik dus weer extra op de centjes letten.

Met een speedboot het water op en naar de eilanden. Goede gids, die veel wist te vertellen en een keer gewoon goed Engels sprak en ook meerdere vloeiende zinnen achter elkaar kon uitspreken. Scheelt weer!

We gingen eerst naar een raar icoon dat op een kandelaar lijkt en de enorm groot op een heuvel te zien is wat gemaakt is van klei... klei en het is er nog? Ja, want op deze plek regent het maar 20 mm per jaar en daarmee eroseert dat niet. Apart om te zien, had is mystisch.

Hierna, echt naar de eilanden... pff wat een hoeveelheid verschillende vogels kon je daar zien! Hele eilandjes vol met vogels en hun vogelpoep. Enorm veel! Kleine vogels, grte vogels, vliegende vogels, uitrustende vogels, echt van alles! Mooi gezicht. Een andere plek een hele groep pelicanen en er waren zelfs eilanden met pinguins!!! Huh, ja pinguins, in Peru. Erg grappig.
Maar er waren niet alleen vogels daar. Er waren ook zeeleeuwen te zien, van enorm dichtbij en in het wild kon je die beesten zien. Ook al zo bijzonder! Liggend daar op de rotsen en sommige in het water. Supermooi! Overal om je heen zag je dieren, en jij zat daar maar in je bootje. Geweldig!

Terug gekomen op het vaste land wilde ik de rest van de dag uitrusten... maar gelijk begonnen ze te zeggen van dat er nog een tour zo zou gaan beginnen. Naar het natuurreservaat... He! Dat wilde ik ook doen, doe dan maar gelijk!
Ik zat sowieso met het probleem dat ik geen geld had voor de tours, de volgende bus en overnachten, dus niet overnachten zou hier goed uitkomen! Dus ik de volgende tour gepakt!

Ik zou betalen om niets te zien... huh... niets? Spante het niet... nou daarna wel. Het wildreservaat was een woestijn. De droogtste woestijn van de wereld! Een plek waar het al duizenden jaren niet geregent heeft en waar geen dier op plant te zien is. Pff, een natuurreservaat... maar wel prachtig! Overal om je heen zand en zoutduinen! En dat aan zee en 5 kilometer van een plek waar ik in de regen aangekomen was. Heel raar, maar super. Na veel te vertellen, verschillende plekken bezocht te hebben, waar inderdaad niet veel te zien was maar er wel prachtig uitzag. Ik betaalde inderdaad geld om niets te zien en vond het super!

Hierna naar een visrestaurant aan het water... wat een prijzen! geen normale prijzen, mja geen concurrentie en dus de prijzen omhoog. Ik had geen geld ervoor dus bestelde maar wat friet met een salade. Ook prima trouwens!

Hierna terug in Paracas... wat zou ik kunnen doen. Hmm, maar en ticket bestellen. Waar naartoe? Nja enige bus ging naar LIma. Dus ik daar naartoe met de bus, een rit van 4 uur. Heb ik in ieder geval tijd om meer van Lima en omgeving te zien dan alleen het vliegveld. Ook leuk. Dus ik in de bus, naar Lima naar een stop in Paracas, waarin ik de dingen gezien had, die ik wilde zien, maar waarvan ik dacht dat het minimaal 2 dagen zou duren... achja... het was leuk!

Colca Canyon, here I come!

Wat is deze Canyon mooi zeg! Toen ik aan een canyon dacht, dacht ik aan de zeer droge Gran Canyon, maar deze heeft groen en de droogte. Prachtig!!!

Zoals ik al gezegd had, kwam ik vrijdagochtend in Arequipa aan. Had me al een tijdje geen toerist gevoeld, maar nu met de backpack achter en de rugzak voor voelde ik me er toch zeer zeker wel 1. Stond daar op de busterminal en moest naar een hostel, niet te duur graag. Ik naar een taxi en vroeg naar een bepaalde hostel die ik in mijn Rough Guide gelezen had. (thnx mams) en hij kon me er wel naar brengen. Na wat gezoek (was geen officiele taxi kwam ik toen achter) kwam ik er aan, ik naar binnen, tas neergezet en ben gewoon lekker wat gaan rondneuzen door de stad. Wat is dit toch veel drukker dan Cusco! Snapte gelijk waarom het de 2e stad van Peru is. Overal auto´s, mensen etc. Vond het wel leuk, naar de Plaza de Armas, van daaruit wat sightseeing, zoals de kathedraal, wat andere kerken en gewoon wat rondgelopen naar verschillende parken. Mooi uitzicht op de Misti vulkaan. Wat een mooi gezicht. Dag ging snel voorbij en in de avond vroeg naar bed, want zou om 3 uur opgehaald worden. Slapen ging lastig aangezien het vrijdag was en dat de dag is dat heel Peru uitgaat... na wat onrustig slapen, was het half 3. Ik uit bed, douchen, tas inpakken en in kluis gedaan. Ik was klaar voor de Canyon.

Nadat we iedereen opgehaald hadden (USA koppel, 2 Belgische koppels, een Zwitser) konden we naar de Canyon die dicht bij Arequipa is. (3 en half uur reizen!) Ik dacht gelijk, dicht bij Groningen heb je ook de plaats Maastricht... Maar bij zo´n groot land is 3 uur natuurlijk dichtbij... dus oke. Wij in de auto.. slapen. We wilden vroeg bij de Cruz del Condor zijn. De plek voor toeristen om condors in het begin van de Canyon te zien vliegen. Wij rijden daar naartoe en komen langs prachtige pre-inca terrassen. Mooi groene velden gecombineerd met de droogte van dit seizoen. Mooi, mooi. We kwamen bij de cruz en gelijk al zagen we de eerste condors vliegen. Super om zulke grote beesten van dichtbij te zien. Spanwijdte van soms wel 2,5 meter , dus super om te zien! Na wat dromen daar, en ontelbare foto´s gemaakt te hebben waarin ik toch eigenlijk wel de camera van Frances nodig had gingen we verder. Naar Cabanacolca, vandaaruit zouden we naar beneden gaan lopen, 4 uur plat en naar beneden en gaan overnachten bij een plaatstelijk dorp van pakweg 8 gezinnen.
Wat mooi, mooi en wat is naar beneden lopen toch irritant... elke stap berekenen, goed oppassen op de losse stenen. Heb ik in de stad niet... was dit niet echt gewend, maar alles ging lekker. We kwamen mooie uitzichtspunten tegen, foto, foto, en verder. Niet al te moe kwamen we bij het dorp aan. Gelijk werden ons flessen water voor 6 sol aangeboden. (stadprijs is 2 sol) Erg duur, maarja, alles moest met ezel hier naartoe gebracht worden... ik toch wat kopen, al is het zwaar voor in de tas maar in dal bij de rivier zal ik 10 sol per fles moeten betalen... kwam ik er opeens achter dat ik nog geen 20 sol mee had. Dacht dat ik 120 had... misschien zou dit nog probleempje worden... ik zou wel zien...Toch fles gekocht, daar prima gegeten, wat te weinig, wat uitgerust en ook daar vroeg naar bed. Volgende ochtend om 7 uur ontbijt en half 8 vertrekken.

Volgende ochtend wakker, rugpijn van dit geweldige bed, maarja... had ik ieder geval wel uitgerust. Spullen gepakt en weer vertrokken. Vandaag ook 4 tot 5 uur op de planning. Nog meer naar beneden, plat om zo bij de rivier aan te komen, die over te steken en bij het ´Paradijs¨te gaan uitrusten voor de rest van de dag. Warmere dag, was zwaarder, maar goed te doen. Vond het super om tussen die reuzen te lopen,en al dat groen en bruin te zien. We zijn er bijna dacht ik... daar vergiste ik mij toch lelijk in en was dan ook aangekomen bij de oase best moe! Maar wat schitterend daar, zwembad, hangmatten, alles groen, voelde me ineens in een heel andere soort vakantiebestemming. Daar de rest van de dag doorgebracht. Prima trouwens, wel voorzichtig met water, want kost hier 10 sol.. en zoveel had ik niet mee... In de avond nog volleybal gespeeld, tsja daarna moet je wat drinken, doen ze slim. Dus ik moest drinken kopen... pff nog 10 sol over. Water proefde trouwens als zelf gefilterd. Deze nacht lekker geslapen op een iets te hard bed en de volgende dag om 5 uur opstaan.

Zouden vandaag maar 3 uur naar boven moeten lopen om weer bij Cabanaconde uit te komen... ooh dat moet te doen zijn.
Vroeg uit de veren, wel honger, want zouden pas boven eten, langzaam naar boven. Na 15 minuten samen met de groep naar boven geklommen te hebben zei de gids dat ze vanaf nu achteraan zou lopen met de laatste en dat je je eigen tempo kon lopen en we elkaar bovenaan zouden treffen. Oke... ik dacht, prima, ik stap naar boven met 1 Belgisch koppel en de Zwitser. Lekkere pas erin, wel kleine stapjes, scheelt weer wat voor de benen. Stap, stap, stap... pff begon het wel te voelen... wilde nog niet stoppen... want dan zou het alleen maar zwaarder maken. Stap, stap... wat was ik toch blij met mijn Camelback! Stap stap, pff, zwaar zwaar wordt het wel. Even uitrusten? Twee minuten. Ieder had het wel even nodig. Zonbegon over de Canyon uit te komen dus werd al warmer... dus daarom zo vroeg weg! Stap....... stap......... pfff begon echt zwaar te worden. Kon mijn eigen tempo als koploper niet meer volhouden en samen met het Begische koppel even korte pauze van 2 minuten houden. Zwitser ging verder, alsof hij met een wandeling naar huis bezig was... achja... wij komen uit de lage landen en hij woont misschien wel op een bergtop! Stap.... stap...... dit was niet relax meer.... stap.......stap..... Ik had al meerdere keren gedacht dat we toch al bijna bij de top waren, maar iedere keer komt er weer een nieuwe top boven op.... vandaf dat moment werd het een mentale kwestie.... stap..... stap...... pff benen trekken dit niet hoor.... stap... stap.... Belgisch koppel komt los en ik moet alleen verder..... stap ......... stap...... kan niet ver meer zijn..... Whaaaaa elke minuut moest ik even paar tellen rusten. Dit was niet fijn voor mijn benen..... stap.... stap..... aaah we waren toch al bijna bij de top..... stap....... stap...... ineens had ik weer wat energie en was uiteindelijk boven. Kapot!!! Shirt uit, laten drogen, ik zitten en zou de eerste 10 minuten er niet meer van af komen.... genietent van het uitzicht en het besef dat dit wel super vet was, maar zwaar was, zat ik daar. Genoot van het moment. Ruim 20 minuten later kwam het Amerikaanse koppel boven... 15 minuten later het Begische koppel. Allemaal waren we afgemat, alleen de Zwitser zat daar een beetje relax bij... Wist zeker dat hij ook moe was, maar hij zou zich als Zwitser groot moest houden!

Iedereen was boven, we maakten nog een groepfoto, en liepen terug naar Cabanaconde. Daar ontbeten, prima! Alles was lekker! Van daaruit terug naar Arequipa met wat stopt met mooi uitzicht of kleine marktjes... Prima ochtend, naar de warm waterbaden... 10 sol... jeej dat had ik precies nog! Wij naar binnen, uur chillen en daarna weer verder. In Chivay middageten, mja ik had geen geld meer! Gelukkig nog 20 euro, ik ingeruild met een Belgisch koppel, kon eten. buffet, 20 sol... pff wel duur, maar wel lekker! At natuurlijk alleen het dure spul, wat voor het het meeste pijn zou doen. Vlees, fruit, gebak, vis etc.Zo ben ik dan ook weer! whehe En na het eten terug naar Arequipa... 2,5 uur in bus... lekker uitrusten van het prima, maar uiteindelijk vermoeide weekend in de Colca!

Heb genoten....

Doet toch wel pijn...

Afgelopen donderdag mijn laatste dag als vrijwiliger gehad. En het zal zeker iets zijn dat ik niet zal vergeten!

Dag begon prut, voelde me niet goed. Was al een dag ziek, daarnaast zat mijn hele voorhoofd te vervellen en baalde ik er al van dat dit de laatste dag zou zijn die ik niet eens af kon gaan maken. Moest namelijk om half 8 de bus naar Arequipa pakken.

Maar goed, ik kwam daar aan. Wat later, want ik moest natuurlijk ook nog gaan puzzelen met mijn tas waarin het er allemaaluiteindelijk maar net inpast... Dacht er al over na, dat dit de laatste keer zou zijn dat ik Cusco in het licht zou zien, dus allemaal van die: Dit zal de laatste ker zijn momenten kwamen voorbij en dus ook tussen die kinderen.
Voor de laatste keer de kinderen helpen met het huiswerk, instructie geven voor huiswerk van morgen en natuurlijk mijn vaste prik: het tafelspel met de kinderen spelen. Zo fijn om te zien dat zo´n stomspel eigenlijk de kinderen zo leuk vinden en ze motiveert om de tafels te oefenen. Je ziet al progressie bij de kinderen en dat vond ik fijn om nog te kunnen zien voordat ik weg zou zijn.

Werken, werken en werken en toen moesten ineens alle kinderen verzamelen en in een kring zitten. Ik werd in het midden geroepen en de projectleider ging een lief woordje doen. Vond ik fijn om te horen. Ze zouden me gaan missen, een echte leraar als vrijwilliger wat zij en de kinderen toch merkten in mijn werkwijze, ze had en de kinderen hadden van mij geleerd en ze beloofde om het tafelproject voort te zetten. Fijn, fijn, fijn.

Toen moesten er 1 voor 1 kinderen naar voren komen en mij persoonlijk in de groep gaanm bedanken... Nou dat vond ik fijn, maar nog veel meer in mijn hart. Brok in mijn keel en kippenvel op mijn armen. Die lieve kinderen nu mij persoonlijk bedanken, met persoonlijke dingen in wat gezegd werd. Zo´n mooi moment!

Nadat er verschillende kinderen wat gezegd hadden wist ik natuurlijk dat ik nu zelf ook wat moest gaan zeggen. Als er meerdere weggaan is het er meestal 1 die wat zegt. Mja, nu was ik de enige... Dus ik, de Spanjaard die begon in de beginerscursus Spaans, een brok nog in zijn keel had draaide de knop om en stond daar als een leerkracht... nja een beetje dan! Wel een beetje achterover geleund, maar met de handgebaren, rust en de uitleg en woorden uit mijn mon, net zoals ik zou doen in de klas. Toen ik de foto´t terug zag moest ik dan ook lachen om de houding die ik op foto´s had.
Ik bednakte de kinderen, de medevrijwilligers, de teamleider, legde uit hoe belangrijk school was en hoeveel dat betekent als een leerkracht dat zegt en verteld wat er dan zo belangrijk is, waarom ik wil dat die tafels blijven geoefend worden, hoe fijn het voor ze is dat ze hier kunnen spelen en huiswerk kunnen maken, en dat ook zeker moeten blijven doen etc etc.

De kinderen snapten dat allemaal, dus mijn boodschap was overgebracht. Yes... Ik deelde nog een lollie uit aan de kids, zij blij, ik niet zo, want wist dat ik binnen 10 minuten hier weg zou zijn... Alle kinderen een lollie, een van de projectleden zegt: Knuffel allemaal Daniel, kinderen sprongen op, allemaal om mijn heen, niet alleen een knuffel, ook dan nog bedankt zeggen, en tot ziens.. geweldig... weer zo´n mooi moment. En misschien wel het beste moment om weg te gaan... ik zeg nog voor een laatste keer dopei, de kinderen doen hetzelfde en ik doe de deur dicht. Mijn tijd als vrijwilliger zat erop... een geweldige tijd... ik moest mijn tas pakken en zou weg uit Cusco gaan, ook een geweldige belevenis geweest.
Ik pakte voor de laatste keer de combi, pakte mijn spullen, zeg daar al die supermensen gedag, pak de taxi en vertrek uit de stad waar ik zoveel mooie momenten heb beleefd...

Bye bye Cusco...

Lago de Titikaka

Weer een weekend voorbij en weer een geweldige ervaring rijker! Aangezien ik de belangrijkste ruïnes gezien heb, moest ik toch op zoek gaan naar iets anders. Hmm, wat is er allemaal te doen.. genoeg, maar dan moet je er wel kunnen komen. En gelukkig is Laka Titikaka 1 van die dingen die in een weekend goed te doen is als je met een nachtbus gaat!

Wat was het toch super, iets totaal anders, maar wat toeristisch! Ik baalde wel wat van al die toeristen, maar aan de andere kant. Zo ziet het leven daar nu uit, het is veranderd.

Vrijdagavond in een cama-bus gezeten. Prima, de hele nacht lekker kunnen slapen en dan in de ochtend opgehaadl worden door een gids, waarmee je met een groep de boot ingaat en naar drie eilanden vaart, super dingen meemaakt en ziet en na een vol weekend moe maar voldaan weer naar Cusco vertrekt.....
Nja...alles wat ik hierboven geschreven heb klopt wel... behalve dat ophalendoor de gids... nja 3 uur later dan. We kwamen namelijk om 5 uur s´nachts aan... had ik niet gedacht. Donker,koud en alles gesloten. Toch maar naar een restaurant gegaa, al was die dicht en daar maar proberen wat te slapen... WAT EEN STUK LASTIGER IS! Tijd duurde eeuwen, restaurant open... willen we wat drinken? Nee.. nee? We kunnen hier niet blijven zitten en niks bestellen.. dacht ik.. dus die meiden probeerder wat te slapen en ik voelde me verplicht om een drankje te bestellen. Lekkere jus, niet te duur, oke... tijd ging langzaam voorbij.. maar na 3 uur werden we opgehaald door een gids en geen minuut later. Gids zou er rond half 8, 8 uur zijn. Werd dus gewoon 8 uur!

Met een groep van ongever 20 in de bus, dan in de boot en de reis naar de eilanden zouden beginnen. Had er veel zin in na al die tijd zitten wachten! Eerst naar de drijvende eilanden. Zouo 1 uur varen zijn, klopte...
Wat apart om te zien, zelfgemaakte eilanden van riet met huizen en alles eropen waarom mensen staatte zwaaien naar al die toeristen met in hun achterhoofd natuurlijk: Kom maar op met je geld! Overal zag je bootjes met toerusten erop. Het was 1 en al een attractie! Wel kleurrijke kleren aan, en enorm vriendelijk. We moesten in huisjes kijken, waar ze woonden, ofja, vooral sliepen. Erg indrukwekkend. En ja hoor.. toen kwam het:´We maken ook nog dingen, iets kopen?´Pff had ik geen zin in.. Iets kopen, iets kopen... whaa!! Nou vooruit dan. Na een kwartier zeuren, hield ik het niet meer en kocht ik een ontzettend stom zelfgemaakt bootje. Zal er ook wel weer teveel voor betaald hebben, maar oke. Hij blij, ik geen gezeur meer en kon verder rondkijken. Wat lief allemaal. Wat foto´s maken, maar toch al vrij snel zouden we naar het volgende eiland gaan.
Natuurlijk, want er stond zowat een rij van toeristenbootjes, dus dat zou betekenen dat de volgende groep de attractie van dichtbij wilden zien!

In de boot: Volgende eiland is 3 uur varen!! Wat! Ja enorm lang, prima moment om dus te gaan slapen. En het was een lekker weertje buiten, dus ik op het dek, kussentje gepakt en in slaap gevallen.. voor 2 uur! Gezicht verbrand, niet normaal! had een zonnebril op, dus dat ook goed te zien. Geweldig, lijk (ook nu nog) wel een kreeft... ´zucht´.

Mocht de pret niet drukken, deed geen pijn dus prima. We kwamen aan. Geweldig welkomstdansje. Weer traditionele klederdracht. Minder toeristisch.. gelukkig en we zouden naar een gastgezien gaan. Daar zouden we de nacht doorbrengen om de volgende ochtend weer naar het laatste eiland te gaan.
Dan schrik je toch wel een beetje van hoe het eruit ziet... huis, boompje beestjes (schapen), maar toch wel wat armmoedig. De keuken enorm indrukwekkend. Koken op open vuur, zwarte pannen van het roet en we zouden daar na wat rusten, wat eten.
Was toch behoorlijk lekker! Maar apart... 5 verschilllende soorten aardappelen met een stukje omelet erop... ik een hap eten... onee het is zelfgemaakte kaas... wheheh. Vond het lekker en prima te eten, na wat doorbengen rond het huis zouden we de berg op gaan, maar je een mooi uitzicht van het meer had. We zouden daar boven de 4000 meter hoogte staan. Best raar als je water naast je ziet en het zee lijkt, maar dus niet is. Mooi daar boven, foto´s van zonsondergang gezien. En toen maar terug lopen... en ik zag niks meer... ook geen zaklamp meegenomen, en we zoden terug naar het gastgezien moeten, want we hadden die avond traditioneel dansen op het programma staan. Ik beetje verdwaald rondlopen, maar gelukkig, na een half uur heel toevallig het de ´wijk´gevonden en daar kwam dochterlief aan, die mij aan het zoeken was en me naar huis bracht.
Daar weer gegeten, weer aardappelen, met rijst en noodles.. prachtige combinatie, maar prima te verteren! oja, en lekker. Hap, hap, half uurtje uitrusten en de traditionele kleren kwamen tevoorschijn. Ik aandoen, eigenlijk een beetje belachelijk, maar interessant, en daarom top! Wij naar de zaal, wat dansen. Ik dacht dat we wat stapjes gingen leren, maar volksdansen hier is een beetje in een kringetje staan, handen van elkaar vasthouden en rondjes huppelen en je armen heen en weer slingeren... domper... wle grappig om te zien. na een tijdje zat iedereen, maar ik had we de smaak te pakken. Dus ik sta om, ga daar lekker in mijn eentje dansen en na 5 minuten kwamen er langzaam meer... met z´n allen nog gedanst, maar was toch allemaal best wel suf georganiseerd dus al vroeg naar huis en lekker... nou lekker... gaan slapen in het bed.

Heb prima geslapen! Had ik niet gedacht, wel een beetje een houten rug maar goed. Lekker ontbijten, 2 pannenkoeken. Iets et weinig, maar had snacks van te voren gekocht dus zou wel goed komen. Dag en bedankt gezegd en naar de boot. Op naar laatste eiland.

Weer een tijde varen, 1,5 uur. Ander eiland. Niet enorm speciaal, maar wel weer een andere cultuur en andere mensne. Eerst moesten we een klein uur lopen om boven te komen. Wel een eiland met een geweldig landschap, uitzicht over het water en toeristen.... heel veel toeristen.. in vergelijking. Bewoners van eiland waren lastig te vinden tussen al die camera´s. Wij daar kijken naar de winkels... wat een prijzen! Veel duurder dan in Cusco... mja hier is minder concurrentie dus te begrijpen.... niks gekocht en daar mnet z´n allen gaan eten.

Prima vis gegeten, na wat rondhangen weer naar de boot en weer terug naar Puno. Weer een rit van ruim 3 uur, maar ik was slim, ben niet in slaap gevallen in de zon, maar lekker in de stoep in het ruim( heet dat zo? nee volgens mij niet, nja de hut in ieder geval)

Slaap slaap, kwamen aan in Puno. Hadden nog 5 uur om de stad te zien... nja in een half uur waren we klaar. Wat een domper is deze stad. Enige wat ze hebben zijn die eilanden... ook grappig om de twee plaza de armas te zien met hun verschillen... Daar wat gezellig gedronken en weer naar de bus gegaan.Ik was kapot, dus weer lekker lang kunnen slapen en om 5 uur kwamen we aan in Cusco. Taxi gepakt en naar mijn kamer lekker in slaap vallen....

Niet dus... was klaar wakker van al dat slapen... whaaa!! Uiteindelijk toch in slaap gevallen en lekker gedroomd van het prima weekend wat ik had beleefd.

Grote broer in actie!

Ik ben dan wel een vrijwilliger die zich tot meester gebombardeerd heeft, dit betekent nog niet dat het alleen maar helpen met huiswerk, verlengde instructie en pre-teaching is. Nee, daarnaast ben je ook een grote broer voor sommige. Je merkt dat ze soms de aandacht missen, erkenning als persoon, maar ook als leerling, soms wat liefde missen, een knuffel, een aai over de bol of gewoon even lekker willen praten.
Iets wat misschien wel net zo belangrijk is. Vooral degene die het moeilijk thuis hebben en niet de aandacht krijgen die ze nodig hebben. Geen competentiegevoel hebben en denken dat alles een gedane zaak is. Dat is iets wat me het meeste pijn doet. De meerderheid van de kinderen hebben het nog niet zo slecht. Ze komen niet uit welgestelde families, maar ze hoeven niet buiten te werken. Zijn vaak wel wat eenzaam aangezien, paps en mams lange dagen maken om er zo voor te zorgen dat de kids zelf niet hoeven te werken. Op zich heel tof, maar dat andere missen ze daardoor echt.

het is dan ook niet incidenteel dat plotseling een kind op je schoot komt, niet al te fris ruikt en wellicht al dagen niet gedoucht heeft. Ja, die ouders kunnen ook niet alles tegelijk, en dus komen de kids naar het project om zich veilig, erkent en competent gezien te worden.
Al is dat nog niet het makkelijkste om te doen. En al helemaal niet als er op een dag 50 kinderen zijn... Je kunt niet aan allen aandacht besteden... en toch wil je dat wel. Best intensief en vermoeiend is dat, want je weet dat ze daar zo van houden en misschien wel de hoogste prioriteit voor die kinderen heeft.

Zelfvertrouwen hebben ze weinig, wat ben ik blij als ik met een kind praat, help met huiswerk, of speel om het gezicht van dat kind te zien. Al is het iets heel kleins, je doet het ergens voor. En je weet dat het op korte termijn zeker helpt, en op de lange termijn. Laat het kindde droom en de mogeljikheid houden om uit de arme buitenwijken van Cusco te komen...

Leraar in actie!

Als leraar heb ik gemerkt dat ik op een andere manier naar de kinderen kijk en naar de tijd, hoe die besteden moet worden. Veel vrijwilligers helpen een beetje mee met het huiswerk, helpen betekent hier bijna gewoon voorzeggen. De kinderen zijn erg ´lui´ daarin en denken niet goed na. Je ziet dat ze op school veel moeten copieren. Ja, wij in Nederland hebben kopieerapparaten, zij niet, waardoor veel tijd in kopieren van teksten gaat zitten. Zonde! Je doet er weinig tegen, maar de tijd die ze dus nu bij het project zijn wil je dan dus ook beter gebruiken.

Dus moet de leraar in actie komen. Heb een schrift gekocht en een kaartspèl met vermenigvuldiginge. Ik zal vertellen waarom.

Als het gaat om de stof die ze met rekenenkrijgen in vergelijking met Nederland, dan zijn ze hier veel verder. Formules oplossen hoort bij basisschool, net al wiskunde. Iets wat in nederland anders is. Terwijl we in Nederland ook veel rekenuren per week hebben. Hoe gebruiken wij die dan?
Verschil zit hem in het aanbod en herhaling. Hier wordt maar kort iets behandeld en daarna wordt er verder gegaan met een volgend onderdeel. Wij in Nederland houden van herhaling en heb goed gezien waarom dat zo nodig is!

Tafels en sommen onder de 20 zijn niet gememoriseerd off geautomatiseerd. DIe twee woorden: memorisren: kinderen horen tafels eigenlijk er gelijk uit te knallen. ZIt geen handigheidje aan, gewoon weten.
Automatiseren: Rekenstrategieën leren gebruiken, handig rekenen, niet tellen op de hand, maar gebruik bv. 12-7 is 12-2=10-5 is 5. Splitsen. Dingen die niet gedaan worden. Kinderen van 11 zitten hier op hun hand te tellen. En niet incidenteel!

En wat is het toch belangrijk om die dingen te kunnen. Cijferen alleen al zijn alleen maar van zulke sommen. Laat staan als ze met breuken bezig zijn, apart trouwens. Ze hebben geen flauw idee (met al het rekenwerk) wat ze doen. Ze gebruiken een rekenmaniertje en aan het eind hebben ze een uitkomst. Zou die kloppen? Inzicht in of iets zou kunnen kloppen of wel heel apart is hebben de kinderen niet. Ook al iets wat we in Nederland de kinderen wel willen meegeven.

Al het rekenen is het gebruik maken van maniertjes, en omdat ze geen inzicht hebben in sommen en de basisstof van rekenen er niet in zit krijgen ze daar veel rpobloemen mee. Hoe kan ik hierbij helpen? Laten we beginnen met het memoriseren van de tafels! Maak er een beetje competitie onderling van, maar nog meer een wedstrijd tegen jezelf om dit te verbeteren en de motivatie is geboren!
Willekeurig moeten kinderen, naar mij toe komen en de tafels testen. Per tafel hebben ze 2 seconden, niet goed, voor mij een punt. Ze krijgen er 30. Met max 4 fouten, een groene stip met een - erin. Alles goed, een groene stip met een + erin. Er daaronder, eerst oranje (hetzefde verhaal) en daaronder rood.

Je wilt niet weten hoe geweldig ze het vinden! Ben pas net begonnen, en daar baal ik van. Over een kleine week ben ik weg en hoop ik echt dat ze dit nog blijven doen. Als het aan de kinderen ligt wel in ieder geval. En daar ben ik blij om!

Hopelijk een goede input van mij, om het rekenonderwijs van deze kinderen te verbeteren en hun niveau iets te kunnen vergroten. Of ze er later wat aan hebben...? Geen idee... op moment wel in ieder geval!

Raften! Toch...

Wat hadden wij er zin in.. alles was geregeld, voreg opgestaan, ontbeten en om half 9 klaar staan om te gaan raften!

kwart voor 9... niemand...

9 uur... niemand...

10 over 9... JA!!! Gelukkig... we schokken al. Wij naar beneden de gids ziet ons staan met een vragende blik:´ik kom Daniel en Matias ophalen´ .. HUH We zouden met z´n 5en gaan. We hadden hier al wat over gegrap, maar nu was het dus werkelijkheid geworden. Er was geen plek voor ieder van ons. We waren op 2 verschillende tijden naar de agency van de school gegaan. We zeiden dat we samen in een boot wilden. Dat was allemaal prima... maar nu is het 10 over 9en is er alleen maar plek voor 2 van ons. Maar waar is de gids van de andere 3 dan? We belden naar de agency.. uhm ja sorry, helemaal vergeten, we gaan het proberen te regenen. 10 minuten later weer gebeld, maar niks... ging niet lukken. We konden wel op maandag met korting gaan... daar hadden we niet veel aan want we wilden vandaag wat doen. De anderen zouden btw ook naar Arequipa gaan en zouden dus maandag niet eens tijd hebben. Na veel gebeld, gezegd dat we niet zouden gaan, geen van ons. Gids kon gaan en wij hard op zoek bij andere agencies in deze ochtend om mogelijk nog wel te kunnen raften. Iedere keer zelfde antwoord: Nee, de bussen zijn al weg... grrr toch nog 1 proberen en ja hoor! We konden gaan, hij sprintte weg, ging het voor ons regelen.. 10 minuten later kwam hij terug: ´Sorry jongens, het ging niet lukken... bussen waren al te ver weg...´Toch bedankt voor de moeite! En wij met een probleem.

We wilden absoluut niet op zondag hier blijven, dus wat kunnen we anders doen? Klimmen, een tour, quad rijden.. ja quad rijden leek ons wel wat. OP zoek naar een agency. Ja, hoor we konden om 2 uur gaan Quadrijden voor een halve dag. Dat was dus 4 uur op een quad... vetjes!

Agency niet de beste die wezagen, want vervoer was gewoon met de taxi ernaar toe. Ja, dat hadden wij ook wel kunnen doen. Duurde ook nog een tijde, maar uiteindelijk waren we daar en zagen we die beesten. Wel vet, had dit nog booit gedaan en in dit landschap leek het mij alleen maar vetter!

Na wat proberen op een klein veldje gingen we weg. Ik was blji dat ik geen witte kleren bij me had, want ze zouden niet wit blijven... Wat was dit leuk, overal heen, in het begin wat langzaam, maar we mochten steeds sneller. Platte weggetjes, bochtjes, heuvels, weggetjes met alleen maar drempels en kuilen, super leuk! Op een aantal plekken waar een groot vlak veld was konden we even ´vrij spelen´. Tijd om foto´s te maken en wat dingen uit proberen.

Na lange tijd rijden, was het al donker aan het worden. We moesten nu nog terug gaan. Huh het is 5 uur geweest. En rond 6 uur zou het donker zijn... nja het zal wel. Wij terug, en ja hoor, het werd al donker. En wat later, het was donker. Wij terug en zoals het in Peru hoort was niet alles zoals het hoort, mijn Quad had geen lamp, ik had wel mijn zonnebril op dus die moest nu toch echt af, mja dan had ik al het stof in de ogen. Je wilt niet weten in welk standje hopeloos ik terug ging naar de beginplaats.
Uiteindelijk kwamen we aan, wij lachen, foto´s maken van onze belachelijke gezichten en kleren zo in het stof, dronker daar wat fris en toen kwam het....

Gids: ´We hebben een probleem, zoals je weet heeft dat meisje 2 keer een ongelukje gehad waarbij ze 1 keer tegen mijn moter aan kwam. Nu is het probleem dat die beschadigd is en we dit eigenlijk nu moeten oplossen samen.´
Ik was dat helemaal vergeten, maar 1 van die meiden was inderdaad geen held op een quad en heeft een aantal keren een ongelukje gehad en is een keer tegen de moter aangereden... Hmm, toen begon het: ´Ja, dat kan wel zo zijn, maar wij hadden ook geen handschoenen, en niet alle lichten deden het van alle quad´s en toen ik inderdaad dat ongelukje had, kon ik erg moeilijk rijden, maar toch moest ik door gaan van jullie, het was slecht dat jullie geen extra mannetje mee hadden!!´ Ja, en als je dan als toerist tegen hun gaat schreeuwen... ´Weet je wat het is mevrouw, wij hebben je paspoort (die moest 1 inleveren en dat was nu toevalligerwijs zijzelf) en die krijg je pas terug als we dit opgelost hebben.´ Ook niet de beste zin om te zeggen, dus om het niet verder te laten escaleren gingen de ´mannen´die ooh zo veel van techniek wisten wel even met de gids naar de moter kijken.
Er waren inderdaad wat dingen aan die kant van de moter, die zeer goed van vandaag kunnen zijn geweest, er was iets gebroken, een deukje hier en daar en op een andere plek wat erger. Mja, hoe weten we dat het van vandaag is!? Hij had de oplossing, dat we vooe 50 dollar in totaal het zouden kunnen oplossen en dat de schade aan de quad niet meegerekend zou worden... Vond zijn natuurlijk niks, mja na een tijdje dachten we, ja dit winnen we nooit. Ik vond het op zich niet een enrom groot iets, wat ze was op sommige plekken inderdaad wat onghandig geweest en ze had hier inderdaad voor getekend net als ieder ander...

Uiteindelijk betaalt, en konden wij met paspoort gaan, in de taxi die zij even voor ons regelden (ja, we hadden heen en terug vervoer...)

Jammer dat het zo was afgelopen, want uiteindelijk was het een super dag geweest en hebben wij er allemaal van genoten!