Afgelopen donderdag mijn laatste dag als vrijwiliger gehad. En het zal zeker iets zijn dat ik niet zal vergeten!

Dag begon prut, voelde me niet goed. Was al een dag ziek, daarnaast zat mijn hele voorhoofd te vervellen en baalde ik er al van dat dit de laatste dag zou zijn die ik niet eens af kon gaan maken. Moest namelijk om half 8 de bus naar Arequipa pakken.

Maar goed, ik kwam daar aan. Wat later, want ik moest natuurlijk ook nog gaan puzzelen met mijn tas waarin het er allemaaluiteindelijk maar net inpast... Dacht er al over na, dat dit de laatste keer zou zijn dat ik Cusco in het licht zou zien, dus allemaal van die: Dit zal de laatste ker zijn momenten kwamen voorbij en dus ook tussen die kinderen.
Voor de laatste keer de kinderen helpen met het huiswerk, instructie geven voor huiswerk van morgen en natuurlijk mijn vaste prik: het tafelspel met de kinderen spelen. Zo fijn om te zien dat zo´n stomspel eigenlijk de kinderen zo leuk vinden en ze motiveert om de tafels te oefenen. Je ziet al progressie bij de kinderen en dat vond ik fijn om nog te kunnen zien voordat ik weg zou zijn.

Werken, werken en werken en toen moesten ineens alle kinderen verzamelen en in een kring zitten. Ik werd in het midden geroepen en de projectleider ging een lief woordje doen. Vond ik fijn om te horen. Ze zouden me gaan missen, een echte leraar als vrijwilliger wat zij en de kinderen toch merkten in mijn werkwijze, ze had en de kinderen hadden van mij geleerd en ze beloofde om het tafelproject voort te zetten. Fijn, fijn, fijn.

Toen moesten er 1 voor 1 kinderen naar voren komen en mij persoonlijk in de groep gaanm bedanken... Nou dat vond ik fijn, maar nog veel meer in mijn hart. Brok in mijn keel en kippenvel op mijn armen. Die lieve kinderen nu mij persoonlijk bedanken, met persoonlijke dingen in wat gezegd werd. Zo´n mooi moment!

Nadat er verschillende kinderen wat gezegd hadden wist ik natuurlijk dat ik nu zelf ook wat moest gaan zeggen. Als er meerdere weggaan is het er meestal 1 die wat zegt. Mja, nu was ik de enige... Dus ik, de Spanjaard die begon in de beginerscursus Spaans, een brok nog in zijn keel had draaide de knop om en stond daar als een leerkracht... nja een beetje dan! Wel een beetje achterover geleund, maar met de handgebaren, rust en de uitleg en woorden uit mijn mon, net zoals ik zou doen in de klas. Toen ik de foto´t terug zag moest ik dan ook lachen om de houding die ik op foto´s had.
Ik bednakte de kinderen, de medevrijwilligers, de teamleider, legde uit hoe belangrijk school was en hoeveel dat betekent als een leerkracht dat zegt en verteld wat er dan zo belangrijk is, waarom ik wil dat die tafels blijven geoefend worden, hoe fijn het voor ze is dat ze hier kunnen spelen en huiswerk kunnen maken, en dat ook zeker moeten blijven doen etc etc.

De kinderen snapten dat allemaal, dus mijn boodschap was overgebracht. Yes... Ik deelde nog een lollie uit aan de kids, zij blij, ik niet zo, want wist dat ik binnen 10 minuten hier weg zou zijn... Alle kinderen een lollie, een van de projectleden zegt: Knuffel allemaal Daniel, kinderen sprongen op, allemaal om mijn heen, niet alleen een knuffel, ook dan nog bedankt zeggen, en tot ziens.. geweldig... weer zo´n mooi moment. En misschien wel het beste moment om weg te gaan... ik zeg nog voor een laatste keer dopei, de kinderen doen hetzelfde en ik doe de deur dicht. Mijn tijd als vrijwilliger zat erop... een geweldige tijd... ik moest mijn tas pakken en zou weg uit Cusco gaan, ook een geweldige belevenis geweest.
Ik pakte voor de laatste keer de combi, pakte mijn spullen, zeg daar al die supermensen gedag, pak de taxi en vertrek uit de stad waar ik zoveel mooie momenten heb beleefd...