Vrijdagmiddag rond een uur of 3 werden we opgehaald door een mannetje die ons naar het transport bracht naar Ollantaytambo (zie foto´s) van daar zou namelijk de treinreis beginnen. Wat relax om een keer met privetransport te kunnen gaan! Niks publieke bus, tourbus f iets dergelijk! Gewoon een prima ¨nieuwe¨ toyota waar ik gewoon beenruimte had! Beetje foto´s maken, van het uitzicht genieten en de chauffeur bleek ook nog een beetje gids te kunnen zijn! Vertelde dingen over de bergen en de inkaverhalen daarbij, stopte de auto op plekken waarvan hij vond dat er een foto gemaakt moest worden dus was enorm aardig.
Na 2 uur rijden kwamen we aan bij Ollantaytambo, het treinstation om naar Machu Picchu city te gaan... ooh wat een irritante toeristische naam is dat! Zeg gewoon Aguas Calientes. Het dorp dat het dichtst bij de wereldberoemde Citadel ligt. Op loopafstand....

Wat een toerisme is daar op dat treinstation. Allemaal mensen die naar Machu Picchu gaan en waarvan de meerderheid waarschijn de Huano Picchu wil beklimmen. Ik begon mezelf gelijk te vergelijken met ze, nja van die win ik het wel, die ander ziet er wel heel trackerig uit, dus zal ik niet sneller van zijn. En het stomme is, er kwamen steeds meer mensen! Nja we zouden het wel zien.
Eerst die geweldige treinreis die niet onder doet van het Inca trail.... nja als het buiten ligt zou zijn ja! We hadden de trein van 7 uur.... tsja en dan is het donker.... jammer maar goed, nu dus helemaal zeker die verdomde berg op willen mogen klimmen!
Ik probeerde wat te slapen in de trein, want het zou een korte nacht worden... mja rails staat niet bekent om het vloeiende gevoel waarover je heen danst. Hobbel, hobbel, hobbel... pff dit slapen gaat niet lukken, lezen misschien.. hobbel, hobbel, hobbel.... nee ook niet... misschien ligt het aan de economyclass waarin ik zit.... nou ja.. dan maar wakker en zonder te lezen hobbel de hobbel de hobbel naar Aguas Calientes toe!

We aangekomen en je komt in een zee van geluid en mensenmassa terecht: looking for hotel, hotel señor, Marie Luiz!! Marie Luiz!!, Manuel Bandero! Perdo Hernandez, Ganna de Wait... pff gekkenhuis! Ik vond al snel het hostelbordje van ons, even wachten en dan naar hostel. Leuke kamer, hele dag warm water, ontbijt al om 5 uur in de ochtend... prima voor iemand die om 3 uur al op moet! Na wat afspraken gemaakt te hebben met de gids gaan slapen. ´¨Ik zet de wekker wel¨ prima, maar dat doe ik ook! Ben verantwoordelijk voor mijn eigen nachtelijke tocht!
Na een paar uur slapen hoor ik mijn eerste wekker, 2:50.... YES ben er wakker van geworden, nog 10 minuten blijven liggen, maar houd die ogen open! 3:00 Yes mijn checkwekker ging af! Nja laat die dubbelcheck wekker maar zitten. Ik snel even douchen, klaarmaken voor vertrek. Wij waren er klaar voor.

De gids zei dat 4 uur beginnen op tijd genoeg was... nja vor de zekerheid toch maar half 4 gegaan. Op de kaart stond 7 km lopen... pff wel een afstandje mja... we hadden gekozen om te lopen en niet om met de bus te gaan. Dan had je bij bushalte moeten wachten om 4 uur, waarbij de bus om half 6 gin. Lopend zou de poort naar de berg van Machu Picchu om 5 uur open gaan. Dus met een beetje doorlopen zouden we eerder dan de bussen bij de ingang van Machu Picchu zijn die er 25 minuten over zou doen.

Loop, loop en binnen het krartier waren we bij de poort! Niet de eerste, de eerste mensen waren er al, we zaten denk ik rond nummer 30. Het was nog geen vier uur, dus dat zou betekenen dat we meer dan een uur hier konden wachten. Dus we wachten en wachten en langzaam stromt het binnen van de mensen die ook gingen lopen. Wij blij dat we eerder waren, rij was behoorlijk lang geworden!

Het was 5 uur, eigen ticket in de aanslag en die zou ik ook bij me houden! Stel je voor dat ik boven kom en de ander mijn ticket nog zou hebben... Door de poort in de volgorde van de rij en RENNEN!! RENNEN!! IEDERE MAN VOOR ZICHZELF! Te grandioos om te zien, iedereen wilde bij de eerste 200 horen, dus ik begon ook maar door te stappen. De trappen op... stap stap, in het donker met je zaklampje naar boven de trappen op. IK had verhalen gehoord van 30 minuten maar ook van een uur... dit zou nog zwaar worden! Eerste 10 minuten prima, daarna begon ik toch wel het een en ander te voelen in mijn benen, maar niet rusten en stappen. Tempo zat er bij mij lekker in, de persoon met wie ik hier naartoe gegaan was was nergens te bekennen.. ik zou haar boven wel zien! 20 minuten, in mijn tunnenvisie naar boven, geconcentreerd en zonder te praten, alleen het gestap van personen was te horen... 30 minuten: Had verschillende personen al ingehaald en niemand had mij ingehaald. Zou ik zo door gaan dan zou ik wel op tijd boven zijn. Het was nu meer een wedstrijd geworden op welke plaats ik zou eindigen. Nja fuck it! Ga niet proberen in te halen, tis mooi zo, dus ik bleef in de voetzolen van mijn voorganger en die zou ik niet verliezen! Stap, stap, ik zweette me kapot! Na 38 minuten boven. Prima tijd, tellen wat ik was geworden... nummer 21! Prima Daniel! Lekker rusten en wachten op het meisje.. de eerste bussen kwamen.. lange rij was het al bij de ingang.. uiteindelijk kwam ze aan. ZOnder succes, ze was te laat. KOn nog wel voor 7 uur naar boven maar dan zou ze geen tour hebben gehad.. dikke pech.. ik geluk! Zat bij de groep van 10 uur!

Samen naar binnen, wat geweldig en groot om te zien. Had me dit helemaal niet kunnen voorstellen! Zo enorm, veel trappen, want ja, je zat op een berg. Mooi vieuws op plekken die je van de kaarten kent! Ja duidelijk een foto van hier maken! Geweldig. In 2 uur tijd waren we pas het complex rond en kon ik in de rij staan van de berg. Huana Picchu.
Dit zou een klim zijn van een uur! Pff, was nu al kapot, mja nu had ik geen haast. Lekker op mijn dode gemak naar boven. Wat geweldig om dat de eerste keer Machu Picchu te zien! Maar was de klim op sommige punten nog best gevaarlijk. Maffe smalle stenen om over heen te gaan, dicht tegen de berg. Nu snapte ik waarom ik moest tekenen en zeggen wanneer ik naar binnen ging. Je zou maar te pletter vallen, konden ze via dat logboek zien wie dat hoopte stoffelijk overschot was...
UIteindelijk boven. 45 minuten, wat geweldig om daar boven te staan en lekker op het TOPJE VAN DE BERG te kunnen zitten en te kijken naar Machu Picchu. Super moment, wat ik zeker nooit zal gaan vergeten! Daar een half uur gezeten, wat gegeten en daarna toch maar weer langzaam naar beneden gaan.. was behoorlijk druk geworden daarboven.
I Machu Picchu en de klim naar boven had ik enorm moeten plassen.. mja hierbinnen was er niks om te gaan plassen. Dus ik kon het niet anders dan op de terugweg naar beneden tegen de Huana Picchu te staan plassen. Heb ik dat ook een keer gedaan.. haha

Beneden aangekomen zijn we nog maar even gebleven. We waren kapot, wat gechilled bij wat lama´s en daarna maar terug naar beneden... MET DE BUS! Wat gegeten in Aguas calientes en daarna gaan relaxen in de warm waterbaden (Aguas Calientes) met een gehuurde zwembroek... heerlijk dat warme water rond mijn vermoeide benen. Na een uur eruit, wat gedronken en op weg naar de trein.Weer was de trein om 7 uur, dus weer geen geweldig mooie terugreis, maar wel een geweldig lekkere rit om te gaan slapen en te genieten van de geweldige dag die ik die dag gehad had!