Ik ben dan wel een vrijwilliger die zich tot meester gebombardeerd heeft, dit betekent nog niet dat het alleen maar helpen met huiswerk, verlengde instructie en pre-teaching is. Nee, daarnaast ben je ook een grote broer voor sommige. Je merkt dat ze soms de aandacht missen, erkenning als persoon, maar ook als leerling, soms wat liefde missen, een knuffel, een aai over de bol of gewoon even lekker willen praten.
Iets wat misschien wel net zo belangrijk is. Vooral degene die het moeilijk thuis hebben en niet de aandacht krijgen die ze nodig hebben. Geen competentiegevoel hebben en denken dat alles een gedane zaak is. Dat is iets wat me het meeste pijn doet. De meerderheid van de kinderen hebben het nog niet zo slecht. Ze komen niet uit welgestelde families, maar ze hoeven niet buiten te werken. Zijn vaak wel wat eenzaam aangezien, paps en mams lange dagen maken om er zo voor te zorgen dat de kids zelf niet hoeven te werken. Op zich heel tof, maar dat andere missen ze daardoor echt.

het is dan ook niet incidenteel dat plotseling een kind op je schoot komt, niet al te fris ruikt en wellicht al dagen niet gedoucht heeft. Ja, die ouders kunnen ook niet alles tegelijk, en dus komen de kids naar het project om zich veilig, erkent en competent gezien te worden.
Al is dat nog niet het makkelijkste om te doen. En al helemaal niet als er op een dag 50 kinderen zijn... Je kunt niet aan allen aandacht besteden... en toch wil je dat wel. Best intensief en vermoeiend is dat, want je weet dat ze daar zo van houden en misschien wel de hoogste prioriteit voor die kinderen heeft.

Zelfvertrouwen hebben ze weinig, wat ben ik blij als ik met een kind praat, help met huiswerk, of speel om het gezicht van dat kind te zien. Al is het iets heel kleins, je doet het ergens voor. En je weet dat het op korte termijn zeker helpt, en op de lange termijn. Laat het kindde droom en de mogeljikheid houden om uit de arme buitenwijken van Cusco te komen...